نام “بالاده” ریشه در موقعیت جغرافیایی و سیمای طبیعی این سرزمین دارد. از دیرباز، سکونتگاه‌هایی که در ارتفاعات و نقاط مرتفع‌تر نسبت به مناطق اطراف بنا می‌شدند، در گویش محلی به “بالاده” یا “بالاده‌نشین” شهرت می‌یافتند. این نام گویای اصالت، سرافرازی و استقرار این شهر در دامنه‌های سرسبز و خوش‌آب‌وهوای ارتفاعات است. در واقع، بالاده ترکیبی است از “بالا” به معنای بلندی و مکان مرتفع، و “ده” به نشانه محل سکونت. این عنوان، علاوه بر یادآوری جغرافیای کوهستانی منطقه، نمادی از پایداری و چشم‌انداز وسیع این شهر در گذر تاریخ است که هویت بومی ما را شکل داده است.